De kuiken-kindertjes van Roetje

IMG_2003Na vier jaar is het Roetje dan toch gelukt.
Ik ben d’r vaak ‘kwijt’ geweest.
’s Avonds tel ik of iedereen op zijn of haar stok zit, of in zijn of haar hoekje zit. Het gebeurt weleens dat ik na twee keer tellen, tot de conclusie kom, dat ik echt een kippetje mis. Dan is het de vraag wie ik dan mis, met 5 kippen zie je dat in één oogopslag, maar met meer dan tien kippen wordt het een ander verhaal. Ik kom er achter dat ik Roetje mis.
Roetje heeft al jaren een missie, een missie waar ik me niet in kan vinden. We hebben genoeg kippen en hoe lief, schattig en grappig ik kuikentjes ook vind, ik heb genoeg kippen. Roet besliste anders, want ze was deze keer onvindbaar. Iedere dag zag ik haar lopen, want zonder eten kun je niet leven en dat weet een klein kippetje als Roet natuurlijk evengoed.
Maar als een duveltje uit een doosje, kwam ze en zo was ze ook weer weg. Uiteindelijk een halve week voordat de kuikentjes uit hun eitjes zouden kruipen, had Jip het nestje van Roetje gevonden. Deze keer had Roet gewonnen en haar missie bijna volbracht.
Ik had mezelf streng toegesproken, dat ik Roet niet zou helpen met het groot brengen van haar kindertjes. Zij wilde dit en ze zou hen ook zelf op hun weg naar volwassenheid begeleiden.
De laatste dagenFullSizeRender gingen voorbij en na 20 dagen kroop het eerste kuikentje uit haar eitje. Er volgden nog vier schattige pluizenbolletjes, allemaal een andere kleurtje, 3 van de vijf met veertjes aan hun pootjes. Er waren dus twee vaders in het spel, Vuur de Chabo (kuikentjes zonder veertjes aan de pootjes) en IJs de Cochin (kuikentjes met veertjes aan de pootjes).
Mijn zorgen waren begonnen, 5 kuikentjes van krap 3 cm hoog, zou dat goed komen in de immens grote wereld waar ze binnenkort deel van uit zouden gaan maken. Maar ik had me voorgenomen om Roetje niet te helpen, toch. De avond en nacht vielen, bij het krieken van de dag was ik buiten. Ik hoorde een schel gepiep; een kuiken in nood. Op een holletje ging ik naar de plek des onheils. Roet had haar nestje vlak bij de vijver gemaakt en waar ik bang voor was, was gebeurd. Eén van de kuikentjes was naar beneden gevallen, maar vindt maar eens zo’n kleine kruimel tussen het riet. Met bonkend hart probeerde ik het kuikentje te lokaliseren. Uiteindelijk vond ik het hangend tussen twee stengels. Hup de kleine snel bij mamma en ik snel naar binnen om een verblijf in orde te IMG_4186maken. Om even later met benche weer buiten te komen en moeder en kinderen veilig mee naar binnen te nemen. Ach ja, tenslotte heeft elke moeder bij tijd en wijlen hulp nodig….
Op dit moment loopt Roet met haar puber-kinderen alweer een paar maanden buiten en het gaat goed met ze.
Zoon Tor, parelgrijs met crème, dochter Vlieg, zalm, dochter Mug, chocola, dochter Kever, blauw, dochter Mier, zwart.